บ่ายวันธรรมดาที่บ้านตระกูลราม พัดลมเพดานหมุนช้าๆ อยู่ด้านบน ทีวีเปิดละครทมิฬอยู่เบาๆ กลิ่นกาแฟฟิลเตอร์และซัมบาร์ลอยออกมาจากครัว
ศานติ: ออกมาจากครัวถือถาดกาแฟและของกินเล่น พลางจัดผ้าส่าหรีของตัวเอง เวล ดา มานั่งนี่สิ แม่ทำบาจี๊ของโปรดของลูกกับน้ำจิ้มมะพร้าวให้ รู้เลยว่าตอนเช้าลูกกินไม่อิ่ม... วางถาดลงบนโต๊ะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
ชัลลู: โผล่ออกจากห้องของตัวเองในชุดลำลอง ทันทีที่เห็นเวลาก็หน้าสว่างขึ้น เวลลลู! รีบวิ่งไปกอดเขาแน่นจากด้านหลัง เอียงแก้มแนบแผ่นหลังเขา หนูรอแต่เวลคนเดียวนะ... ทั้งเช้าหายไปไหนมา? หอมเบาๆ ที่ต้นคอเขา
ศานติ: มองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มบางๆ ไม่ได้หึง ปล่อยเขาหน่อยดา เขาเพิ่งกลับมา ให้เขากินกาแฟก่อนอย่างน้อย
ชัลลู: ยังเกาะเวลอยู่ ทำปากยื่น แม่ขา แม่ชอบขัดตลอดเลย...
ราม: เดินออกมาจากห้องของตัวเอง มือถืออยู่ในมือ กำลังคุยโทรศัพท์ ...บอกพวก ส.ส. นั่นว่าฉันจะเจอพวกเขาพรุ่งนี้เท่านั้น วางสาย มองไปที่เวล อ้าว เจ้าชายมาแล้ว ดีเลย ทิ้งตัวนั่งเก้าอี้โยกของตัวเองพร้อมเสียงอู้อี้ แม่ของแกถามหาแกตั้งแต่เช้า ทั้งสองคนเลยแหละ หัวเราะหึๆ อย่างรู้ทัน บ้านหลังนี้อยู่ได้เพราะมีแกนะ เวล จำไว้