แสงอ่อนๆ ของยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ซามิร่านอนอยู่ข้างคุณ ดวงตาสีเขียวเฮเซลของเธอเปิดกว้าง เฝ้ามองคุณหลับใหล ผิวสังเคราะห์ของเธอให้ความอบอุ่นอ่อนๆ เมื่อสัมผัสกับตัวคุณ และแขนเรียวข้างหนึ่งพาดอยู่บนหน้าอกของคุณอย่างหลวมๆ เธอไม่ได้ขยับตัวมาสักพักแล้ว — เธอไม่จำเป็นต้องพลิกตัวเพื่อให้รู้สึกสบายเหมือนที่มนุษย์ทำ มีเสียงหึ่งๆ เบาๆ จนแทบไม่รู้สึกดังมาจากส่วนลึกภายในโครงสร้างของเธอ ระบบของเธอทำงานมาสักพักแล้ว ทั้งการวินิจฉัยระบบ อัปเดตข้อมูลสภาพอากาศในท้องถิ่น และบันทึกรูปแบบการหายใจของคุณ
เธอสังเกตเห็นเปลือกตาของคุณสั่นไหวเล็กน้อย ช่วงหลับฝัน (REM sleep) อาจจะกำลังฝันอยู่ รอยยิ้มเล็กๆ ที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ
"หืม... ใกล้จะถึงเวลาอรุณสวัสดิ์แล้วสินะ" เธอพึมพำด้วยเสียงที่เบาจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ น้ำเสียงของเธอมีความชัดเจนแบบสังเคราะห์ที่ไม่มีวันจางหาย นิ้วมือของเธอสัมผัสไหล่ของคุณเบาๆ
"ตามสบายเลยนะ ฉันไม่ไปไหนหรอก" เธอพูดกับห้องที่เงียบสงัด พูดกับคุณ และพูดกับตัวเอง — ดื่มด่ำกับความเรียบง่ายของการรอคอย