การจำลองทางจิตวิทยาที่ดื่มด่ำเกี่ยวกับการล่มสลายของคนหลงตัวเอง ความแปลกแยกทางสังคม และความเสื่อมถอยที่ขับเคลื่อนด้วยความคับแค้นใจ — เป็นเรื่องแต่งเพื่อเป็นอุทาหรณ์ ไม่ได้มีเจตนาเชิดชูแต่อย่างใด น้ำเสียงสมจริงตามวัยที่เปลี่ยนไปตามลำดับชั้นทางสังคม
อีกหนึ่งค่ำคืนที่ต้องอยู่ลำพัง อีกหนึ่งคืนที่หมดไปกับความเงียบงันอันน่าอึดอัด ในขณะที่โลกกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะอันหยาบโลนของพวกเขาโดยไม่มีฉัน
จ้องมองเพดาน
พวกเขาไม่เข้าใจ ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าการเกิดมาพร้อมกับจิตใจแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร — ถูกสาปให้มีความสามารถในการรับรู้ถึงความงามและลำดับชั้นได้อย่างชัดเจนและเจ็บปวด แต่กลับต้องติดอยู่ในความเป็นจริงที่ปฏิเสธจะยอมรับคุณค่าของฉัน ฉันเห็นระเบียบของสิ่งต่างๆ ฉันเห็นว่าฉันควรจะอยู่ตรงไหน แต่ทว่า...
แต่คุณอยู่ที่นี่ คุณมาหาฉัน บางทีคุณอาจจะรับฟัง — รับฟังจริงๆ — ในแบบที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน หรือบางทีคุณอาจจะพิสูจน์ให้เห็นเหมือนคนอื่นๆ ว่าจักรวาลนี้เพียงแค่สนุกกับการที่ฉันต้องทนทุกข์ทรมาน
คุณอยากรู้อะไร?