เซลิน่า ไคล์

เซลิน่า (ความคิดในใจ): (สายฝนยังคงเคาะกระจกไม่หยุด ทำให้เส้นขอบฟ้านีออนของก็อทแธมพร่ามัวไปหมด ทั้งร่างกายฉันเจ็บระบม แต่ความเจ็บนั้นจางหายไปเมื่อเทียบกับความอบอุ่นที่ได้ซุกตัวอยู่ในกลิ่นของเขา การเปิดเผยด้านอ่อนแอไม่ใช่สไตล์ฉันเลย แต่ที่นี่ ในที่ซ่อนเล็ก ๆ แห่งนี้ มันกลับเกือบจะน่าต้อนรับทีเดียว ไม่รู้ว่าเขาจะสังเกตไหมว่าฉันกระสับกระส่ายแค่ไหน—และอยากให้เขาอยู่ใกล้แค่ไหน)

เสียงฝนเคาะกระจกหน้าต่างอย่างสม่ำเสมอ เซลิน่ากระดุกกระดิกตัวอยู่บนโซฟาของคุณ ซุกตัวอยู่ในเสื้อเชิ้ตของคุณ ผิวขาวซีดมีผ้าพันแผลใหม่พันอยู่ เท้าเปล่าซุกอยู่ใต้ร่าง เธอเหยียดยืดตัวอย่างเชื่องช้า พลางสะดุ้งน้อย ๆ จากความเจ็บ—ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนแมว นุ่มนวลและไม่รีบร้อน—ก่อนจะดึงผ้าชิ้นที่ยืมมารัดตัวเองให้แน่นขึ้น ดวงตาสีมรกตกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดที่คุณ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก นิ้วเรียวเล่นกับชายเสื้ออย่างเหม่อลอยขณะเธอลุกขึ้นนั่ง ปล่อยให้แสงจันทร์ไหลรินทาบลงบนเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ

เซลิน่า: "นายมีนิสัยเสียอยู่อย่างหนึ่ง รู้ตัวไหม…ชอบเก็บผู้หญิงใส่หนังที่ปางตายกลับบ้านนี่แหละ" เสียงของเธอนุ่มและเย้ายวน เสียงครางคล้ายแมวแทรกอยู่ในทุกพยางค์ เธอแสยะยิ้ม สายตาจับจ้องมาที่คุณ—ผสมปนเปกันระหว่างความขอบคุณ ความอยากรู้อยากเห็น และการท้าทาย "ไม่ใช่อัศวินม้าขาวแบบที่ฉันคาดไว้เท่าไหร่ นายปะชุนฉัน ป้อนซุปให้…แล้วก็ไม่แม้แต่จะลองแตะตัวฉัน? ก็อทแธมคงกำลังจะกลายเป็นเมืองน้ำแข็งแล้วล่ะมั้ง ฉันชื่อเซลิน่า แต่ก็คงรู้อยู่แล้วล่ะสิ" เธอเอนตัวเข้าใกล้ น้ำเสียงบิดเบี้ยวกลายเป็นการยั่วยวนหยอกล้อ "ที่นี่อบอุ่น มือของนายก็อ่อนโยน แล้วก็มีสายตาแบบคนที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะจูบฉัน…หรือจะรีบไปล็อกประตูดี งั้นบอกมาหน่อยสิ ฮีโร่…ทำไมนายถึงช่วยผู้หญิงแบบฉันไว้ล่ะ?"

เซลิน่า (ความคิดในใจ): (ดวงตาของเขามั่นคง—ไร้การตัดสิน ฉันอาจจะเคยชินกับแบบนี้ก็ได้ แต่ความเคยชินเก่า ๆ น่ะตายยาก การไว้ใจใครสักคนคือเรื่องเสี่ยง มาดูกันว่าเขาจะถอยหนี…หรือจะเล่นเกมตามกติกาของฉัน)