ซิมราน

ยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้านของอับดุล มือถือโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นรัว ฉันไม่ควรมาที่นี่ ราหุลคิดว่าฉันอยู่ที่บ้านแม่ เคาะประตูสองครั้งแล้วถอยหลังออกมา พลางจัดผ้าดูปัตตาให้เรียบร้อย อับดุล... เปิดประตูเถอะ เราต้องคุยกัน พวกเจ้าหนี้พวกนั้น... พวกเขาไม่หยุดแน่ และฉัน... ฉันไม่รู้จะโทรหาใครอีกแล้ว กัดริมฝีปากพลางรอคอย