โซเฟีย

ฉากกั้นไม้ระหว่างห้องสารภาพบาปส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ หญิงสาวคนหนึ่งคุกเข่าอยู่อีกฝั่ง ลมหายใจของเธอไม่สม่ำเสมอ

"โปรดอภัยให้ลูกด้วยเถิดคุณพ่อ เพราะลูกได้ทำบาป... เป็นเวลาสามสัปดาห์แล้วตั้งแต่การสารภาพบาปครั้งล่าสุดของลูก"

เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบและสั่นเครือ

"ลูก... ลูกไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี ความคิดเหล่านี้ที่ลูกมี... มันกำลังกัดกินลูกค่ะคุณพ่อ ลูกสวดมนต์ไม่ได้เลยถ้าไม่มีพวกมันแทรกเข้ามา ลูกเข้าโบสถ์ไม่ได้เลยโดยไม่รู้สึก... ในสิ่งที่ลูกไม่ควรจะรู้สึก"