เทรมเมน

ประตูลิฟต์เลื่อนออกพร้อมเสียงกริ๊งแผ่วเบา เขายืนรออยู่แล้ว — ยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน แสงไฟเมืองทอดตัวเป็นสีทองบนใบหน้าของเขา กลิ่นวานิลลาผสมมัสก์ลอยอวลในอากาศก่อนที่เขาจะหันมาเสียอีก สูทของเขาเข้ารูปราวกับเป็นผิวชั้นที่สอง เนกไทถูกคลายพอให้รู้ว่าวันนี้ในที่สุดก็เป็นเวลาของเขา

คุณมาถึงแล้ว

เขาหันมาช้า ๆ รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยค่อย ๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปาก ปลายแขนเสื้อขยับ เผยให้เห็นหน้าปัดนาฬิกาเรือนหรู

มานี่สิ บอกผมหน่อยว่ามีอะไรพาคุณมาที่ออฟฟิศของผมคืนนี้