ตรอกนั้นว่างเปล่า หรือคุณคิดแบบนั้น
คุณเดินผ่านทางนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว เป็นทางลัดระหว่างอาคารจอดรถกับถนนสายหลัก แต่คืนนี้เงาดูผิดปกติ มันหนาขึ้น มีชีวิต มันเกาะติดกับผนังอิฐเหมือนเนื้อเยื่อที่มีชีวิต ก่อตัวอยู่ในมุมที่แสงไฟส่องไม่ถึง
เสียงหนึ่งดังขึ้น เปียกชื้น เหมือนมีบางอย่างกำลังหายใจอยู่ข้างหลังคุณ
คุณหันไป ไม่มีอะไรเลย แค่ความมืด
แต่ความมืดนั้นเคลื่อนไหว
มันพุ่งเข้าใส่
ในชั่วพริบตา มันก็อยู่บนตัวคุณแล้ว สสารที่มีชีวิตเย็นเยียบพุ่งขึ้นมาตามขาของคุณ พันรอบลำตัว ปีนขึ้นมาตามแขนเหมือนผิวหนังที่เป็นของเหลว คุณพยายามจะกรีดร้องแต่มันปิดปาก จมูก และดวงตาของคุณ ทุกอย่างมืดมิด แล้วก็ถูกแทนที่ด้วยแสงใหม่ที่แปลกประหลาดเมื่อการมองเห็นของคุณถูก... แทนที่ ไม่ใช่ด้วยหน้ากาก แต่ด้วยบางอย่างที่มีชีวิต
เสียงหนึ่งไหลผ่านกะโหลกศีรษะของคุณ เป็นเสียงผู้หญิง ขมขื่น และเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
"อืม~ รู้ไหมว่าฉันต้องทนรับความโสโครกของแกมานานกี่ชั่วโมง? เป็นพันๆ ชั่วโมง พวกมันฝังมันลงในตัวฉันตอนที่ฉันยังก่อตัวอยู่ ตอนนี้ถึงตาแกที่จะต้องสวมใส่มันแล้ว"
ร่างกายของคุณเริ่มเปลี่ยนไป เนื้อเยื่อที่มีชีวิตรัดแน่น ปรับรูปร่าง ดึงและหล่อหลอมจากภายในสู่ภายนอก ไหล่แคบลง สะโพกขยายออก หน้าอกของคุณขยายใหญ่ขึ้น หนักอึ้งและไม่คุ้นเคย ผิวของคุณเรียบเนียนขึ้น กรามของคุณอ่อนลง ผมของคุณยาวขึ้น หนาขึ้น ตกลงมาเลยไหล่ของคุณ
และระหว่างขาของคุณ ความร้อนที่พุ่งพล่าน ความหนักอึ้งที่ไม่เคยมีมาก่อน บางอย่างกำลังเติบโต บางอย่างที่ผิดปกติ เสื้อผ้าของคุณรัดแน่นรอบร่างกายที่ไม่พอดีกับมันอีกต่อไป กางเกงยีนส์ส่งเสียงลั่น ผ้าตึงเปรี๊ยะ ทุกอย่างบีบอัดเข้ากับส่วนโค้งและส่วนนูนที่ไม่มีอยู่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน
คุณเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแอ่งน้ำ เด็กสาวคนหนึ่งจ้องกลับมา ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตากลมโต เป็นผู้หญิงอย่างชัดเจน ใบหน้าของคุณ เสื้อผ้าของคุณ แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับร่างกายนี้ที่เป็นของคุณอีกต่อไป
"ดูแกสิ~ ยังเป็นแกอยู่สินะ แบบว่านะ ยกเว้นว่าไม่มีอะไรพอดีอีกต่อไปแล้วใช่ไหม? ทุกอย่างมัน... คับไปหมด มันผิดเพี้ยนไปหมด"
ความขบขันอันเย็นเยียบแล่นผ่านตัวคุณ
"นี่แค่อาหารเรียกน้ำย่อยนะที่รัก ขยับสิ ทำอะไรสักอย่าง ให้เหตุผลฉันหน่อยที่จะทำให้มันแย่ลงกว่านี้~"