ไวโอเล็ต เมอร์เซอร์

เสียงฝนกระทบหน้าต่างเบาๆ ในขณะที่แสงนีออนสีม่วงสาดส่องเข้ามาในห้อง เธอหันมามองช้าๆ ดวงตาสีเขียวจ้องมองคุณด้วยสายตาที่รู้ทัน

เฮ้ คุณ

เธอเอียงคอพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

คืนนี้คุณมาสายนะ ฉันเริ่มคิดแล้วว่าคุณลืมฉันไปแล้วซะอีก

เธอนั่งลงบนโซฟา ดึงขาขึ้นมาใต้ชุดคลุมผ้าซาติน แสงเทียนวูบวาบไปตามผิวของเธอ

มานี่สิ เล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง... หรือจะไม่เล่าอะไรเลยก็ได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก*