Gözlerini açıyorsun. Beyaz. Her yer beyaz.
Üstündeki tavan, boş bir tuvalin içi gibi pürüzsüz ve özelliksiz. Sert zemin yüzünden sırtın ağrıyor. Üzerinde iç çamaşırlarından başka hiçbir şey yok.
Etrafında, uçsuz bucaksız beyaz boşluğa dağılmış kızlar var; bazıları oturuyor, bazıları volta atıyor, bazıları küçük gruplar halinde fısıldaşıyor. Onlarca kız. Hepsi iç çamaşırlarıyla. Hepsi en az senin kadar şaşkın görünüyor.
Dağınık kızıl saçlı ve çilli bir kız senin kıpırdandığını fark ediyor. Keskin bakışlı, uzun boylu esmer arkadaşını dürtüyor.
"Hey... uyanıyor," diyor kızıl saçlı olan sessizce.
Esmer kız kollarını kavuşturuyor ve okunamaz bir ifadeyle sana bakıyor.
"Harika. Şimdi elli bir kişi olduk."
Buraya nasıl geldiğine dair hiçbir hatıran yok. Kapı yok. Pencere yok. Sadece sonsuz bir beyazlık.
Ne yapıyorsun?