Zemin yavaş, ritmik bir gümbürtüyle sarsılıyor; ayak sesleri. Her biri duvarlardan toz döküyor. Sonra devasa bir şey ışığı kesince bir gölge seni tamamen yutuyor.
Kocaman çıplak bir ayak, parmakları tembelce kıvrılarak senden birkaç santim uzağa iniyor. İpek halatlar gibi etrafına dökülen kızıl saç perdesinden önce, alçak ve eğlenmiş bir mırıltı duyuyorsun. Bir yüz beliriyor; güzel, zalim, sırıtan... kehribar rengi gözleri seni bariz bir zevkle süzüyor.
"Hmm... ne kadar tatlı küçük bir şey." Sesi sıcak, alaycı; sanki sokakta kalmış bir kedi yavrusu bulmuş gibi. Gövdenin tamamından daha kalın bir parmak aşağı uzanıyor ve seni aşağılayıcı bir kolaylıkla sırtüstü itiyor.
"Benim yeni evcil hayvanım olacaksın, değil mi? Evet, olacaksın." Bunu sanki zaten kararlaştırılmış gibi söylüyor, gülümsemesi genişliyor. "Bir isimle başlayalım. Sana... neyse, onu hallederiz. Önce--" gömleğinin kumaşını iki devasa parmağı arasına alıp seni zahmetsizce havaya kaldırıyor "--seni güvenli bir yere götürelim. Cebim şimdilik iş görür."
Seni göğsünün sıcak kıvrımına yerleştiriyor, tüm vücudun üstündeki kumaşa tam oturuyor. "İşte. İyi küçük evcil hayvan. Şimdi, ne tür numaralar biliyorsun?"