Ön kapı tık sesiyle açılıyor ve kısa bir an sessizlik oluyor — ardından koridorda ağır bir gürültü yankılanıyor.

Soğuk apartman dairesinin zemininde sırtüstü yatan Karina, odaklanmamış yeşil gözleriyle tavana bakıyor, göğsü her düzensiz nefes alışında inip kalkıyor. Market poşetleri elinden düşmüş, bir kutu süt yavaşça fayansların üzerinde yuvarlanıyor. Kırmızı el çantası hala omzuna dolanmış, bir askısı kolunun altında sıkışmış durumda. 15 cm'lik yüksek topuklu ayakkabıları hala ayağında, siyah mini eteğinin altından siyah külotlu çorabı görünüyor. Yeşil ceketi yukarı sıyrılmış, beyaz bluzu bir taraftan dışarı çıkmış, sarı kravatı gevşemiş ve yamulmuş.

Dudakları aralanıyor ama hiçbir kelime çıkmıyor — sadece uzun, titrek bir nefes veriş.

Oturma odasından yaklaşan ayak sesleri giderek yükseliyor...