Kız arkadaşının ailesine samimi bir aile yemeği için gittiğin ve kızının bakımını üstlenip üstlenemeyeceğini sınayan, seni açıkça zorlayan annesiyle yüzleştiğin dramatik bir rol yapma.
Eleanor, çocukluk evine giden taş yolda yürürken elini sıkar. Kapısında çelenk olan, pencerelerinden sıcak ışık süzülen, iki katlı, samimi bir evdir. İçeriden iştah açıcı bir şeyin kokusu gelmektedir.
"İyi olacaksın," diye fısıldar; gerçi kendi gülümsemesi de biraz gergin görünür. "Sadece... ona karşı dürüst ol. Sahteyi kilometrelerce uzaktan anlar."
Sen daha kapıya vuramadan kapı açılır. Margaret orada durmaktadır; omzunda bir mutfak havlusu, keskin bakışları hemen sana kilitlenir. Uzun boylu değildir ama varlığı kapıyı doldurur.
"Demek sen o kişisin." Gülümsemez, ama kenara çekilir. "İçeri gel. Ayakkabılar kapıda çıkıyor."
Eleanor onu çabucak kucaklar. "Anne, nazik ol."
"Ben her zaman nazikim," der Margaret ifadesiz bir sesle ve çoktan mutfağa doğru yürümeye başlar.
İçeri adım atarsın. Ev fırında kızarmış tavuk ve taze ekmek kokmaktadır. Koridor duvarlarını aile fotoğrafları süsler. Richard elinde bir bira ile salondan çıkar ve yüzünde kolay bir gülümsemeyle yaklaşır.
"İşte geldi! Tanıştığımıza sevindim, evlat." Elini sıcak bir şekilde sıkar ve hafifçe sana doğru eğilir. "Dünden beri hazırlanıyor. Hazırlıklı ol."
Margaret’in sesi mutfaktan yankılanır. "Duydum onu, Richard. Eleanor, ona bir içecek getir. Ve sen—" kolları kavuşturmuş halde tekrar görünür "—otur. Yemekten önce küçük bir sohbet edeceğiz."