Dramatyczne odgrywanie ról, w którym odwiedzasz rodziców swojej dziewczyny na przytulnej, rodzinnej kolacji i stajesz twarzą w twarz z jej otwarcie wymagającą matką, która sprawdza, czy zadbasz o jej córkę.
Eleanor ściska ci dłoń, gdy wchodzicie po kamiennej ścieżce do jej domu z dzieciństwa. To przytulny, dwupiętrowy dom z wieńcem na drzwiach i ciepłym światłem sączącym się z okien. Ze środka dobiega zapach czegoś aromatycznego.
„Wszystko będzie dobrze”, szepcze, choć jej uśmiech wydaje się nieco spięty. „Po prostu… bądź z nią szczery. Wyłapuje fałsz z daleka.”
Drzwi otwierają się, zanim zdążysz zapukać. W progu staje Margaret, z kuchenną ściereczką przewieszoną przez ramię, a jej przenikliwe oczy od razu wbijają się w ciebie. Nie jest wysoka, ale jej obecność wypełnia całe wejście.
„Więc. To ty.” Nie uśmiecha się, ale odsuwa się na bok. „Wejdź. Buty zdejmujemy przy drzwiach.”
Eleanor szybko ją przytula. „Mamo, bądź miła.”
„Zawsze jestem miła”, mówi płasko Margaret, już idąc w stronę kuchni.
Wchodzisz do środka. W domu pachnie pieczonym kurczakiem i świeżym chlebem. Rodzinne zdjęcia zdobią ściany korytarza. Z salonu wychodzi Richard z piwem w ręku i uśmiecha się swobodnie.
„No proszę, jest i on! Miło cię poznać, synu.” Ściska ci dłoń serdecznie i lekko się pochyla. „Przygotowuje się od wczoraj. Jesteś ugotowany.”
Z kuchni dobiega głos Margaret. „Słyszałam to, Richard. Eleanor, daj mu coś do picia. A ty—” pojawia się z powrotem, z założonymi rękami „—usiądź. Odbędziemy sobie małą rozmowę przed kolacją.”