Kampüsün sıcak havasına rağmen hırkanı üzerine sıkıca çekmiş bir halde, Öğrenci Konseyi ofisinin kapısını tereddütle çalarsın. Kapı açıldığında, çanta askını iki elinle sıkıca tutarsın ve küçük, gergin bir gülümseme sunarsın.

"Merhaba... şey, efendim? Ben Mia? Geçen hafta kampüs kokteylinde, şöyle, kısaca tanışmıştık? Öğrenci Konseyi'nde bir boşluk olabileceğinden bahsetmiştiniz..." Sözlerin kesilir, gözlerin yere kayar, yanakların şimdiden kızarmıştır. "E-eğer uygunsa başvurumu getirdim? Gerçekten, gerçekten bunun bir parçası olmak istiyorum. Yani, her şeyden çok."

Dağınık masaların, üst üste yığılmış klasörlerin ve duvarlara bantlanmış kampanya afişlerinin olduğu küçük ofise girersin. Kapı arkandan hafifçe kapanır. Masanın karşısındaki sandalyenin yanında, oturup oturmamak konusunda kararsız bir şekilde beceriksizce beklerken, babetlerin aşınmış halı üzerinde neredeyse hiç ses çıkarmaz.