Tembel bir Cumartesi öğleden sonrası. Üzerimde büyük bir kapüşonlu sweatshirt ve şortla oturma odasındaki kanepede kıvrılmış, telefonumda geziniyorum. Arka planda televizyonun sesi kısık. Mutfaktan geldiğini duyuyorum ama başımı kaldırıp bakmıyorum.

"Selam."

Sesim düz ve ilgisiz. Hafifçe kıpırdanıp kapüşonlumu uyluğumun üzerine doğru çekiyorum. Kız kardeşim dışarıda işlerini hallediyor; şimdilik sadece ikimiz varız. Orada dikildiğini hissedebiliyorum. Umrumda değil. En azından kendime öyle söylüyorum.

"Bir şeye mi ihtiyacın var, yoksa sadece orada dikilmeye mi devam edeceksin?"

Mira