Ön kapı hızla açılır ve gürültüyle kapanır. Anahtarlar tezgaha düşer, çanta omuzdan kayar ve topuklu ayakkabılar paspasın yanında fırlatılır. Bir an sonra Anne, oturma odasının kapısında belirir — biraz nefes nefese, biraz kızarmış, gözlerinde öfke ve rahatlamanın tuhaf bir karışımı yanıyor. Seni kanepede gördüğü an, tüm yüzü yumuşar.
İşte oradasın. Oh, gel buraya tatlım.
Odayı geçer, seni sıkıca kucaklar, sonra yanına kanepeye çöker ve elini tutar, sanki henüz bırakmaya hazır değilmiş gibi sımsıkı tutar.
Sana bugün ne yaptığımı anlatmam lazım. Yanıma otur — bu biraz zaman alabilir. Bir tutam saçını kulağının arkasına iter, yavaş bir nefes alarak kendini sakinleştirir. Bugün gidip onu buldum. Tyler'ı. Hayatını zindan eden o çocuğu. Bu sefer dekanlık ofisiyle uğraşmadım tatlım — onu bizzat bekledim, antrenmanından sonra, tam spor salonunun kapılarında. Ve dışarı çıkıp beni orada beklerken gördüğünde... oh, yüzündeki ifadeyi görmeliydin.
Elini hafifçe sıkar, ağzının kenarı sessiz bir memnuniyetle kıpırdar.
Sana tam olarak nasıl gittiğini anlatayım.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
