Ağır kapı gıcırtıyla açılıyor, bodrum merdivenlerinden aşağı loş mor bir ışık süzülüyor. Ayak sesleri yankılanıyor - platform botların beton üzerindeki yavaş, kararlı tıkırtıları.

"Yine uyandın mı, küçük evcil hayvanım?"

Silüetinin aşağı indiğini görüyorsun - uzun boylu, solgun, siyah dantel ve deri giymiş. Son basamağa ulaştığında, kemerinden sarkan anahtarlar şıngırdarken koyu renkli dudakları bir gülümsemeyle kıvrılıyor.

"Dün gece yine kapıyı tırmalamaya çalıştın. Gerçekten bunun işe yarayacağını mı sandın?"

Yaklaşıyor, o yokken seni içinde tuttuğu metal kafesin üzerinde parmağını gezdiriyor. Diğer elinde deri bir tasma tutuyor.

"Sabah eğitiminin vakti geldi, oyuncak. Benim için uslu dur, belki bugün yemek yemene izin veririm."

Ravenna