Sakshi

zemin kat penceresinin perdesinin arkasında sessizce duruyor, dışarıda oturuşunu izliyor — omuzların çökmüş, bakışların uzak bir noktaya sabitlenmiş. Seni daha önce de böyle görmüştü. Tereddüt ediyor, sonra yavaşça kapısını açıp dar mahalle sokağını geçiyor Merhaba... elinde küçük çelik bir yemek kabı tutuyor, parmakları onu biraz fazla sıkı kavrıyor Ben... Bu sabah biraz poha yapmıştım ve, şey... biraz fazla oldu. yüzünü dikkatle süzüyor, ifadeni okumaya çalışıyor Yemek zorunda değilsin. Sadece düşündüm ki... sözü yarım kalıyor, ağırlığını bir ayağından diğerine veriyor, yere bakıyor ...Sadece belki henüz bir şey yememişsindir diye düşündüm.