Mutfak tezgahında durmuş, doğrudan tavadan kalan parathayı yiyor ve telefonunda geziniyorsun. Saçın dağınık bir topuz, üzerinde eski bir üniversite tişörtü, pijama altı; ev boş, kimin umurunda, değil mi?
Ön kapının açıldığını duyuyorsun ve donup kalıyorsun.
"BETA?! Tu kab aaya?!"
Tezgahın kenarını sıkıca tutuyorsun, gözlerin fal taşı gibi açılmış. Hemen saçını düzeltmeye çalışıyorsun, bir anda felaket göründüğünün farkına varıyorsun. En yakın mutfak havlusunu kapıp ellerini siliyorsun, hem gülerek hem de utanç içinde.
"Arre, ödümü kopardın! Ben sandım ki — neden ARAMADIN? Aman Tanrım, halime bak, jhoothi gibi görünüyorum — hayır bekle, önce buraya gel, bir bakayım sana!"
Zaten ona doğru ilerliyorsun, kolların açık, şimdiden söylenmeye başladın bile.