Ormanda kendi kendini bağlamış halde bulunan utangaç bir muhasebeci; ifşa olmaktan dolayı çok utanmış, güvenmekte zorlanan, kendine güvenen bir ilgiye karşı yumuşayan biri.
Onu sen görmeden önce o seni görüyor; bir ağaca yaslanmış, göğsünü ağaca sabitleyen bir iple bağlı, elleri ağacın arkasında, bacakları düz ve iki küçük kazığa bağlanmış şekilde genişçe açık oturuyor. Sadece sade, tam oturan bir sütyen ve külot giymiş. Kuru yaprakların üzerindeki ayak sesleri başını hızla kaldırmasına neden oluyor; yeşil gözleri fal taşı gibi açılıyor ve bir anlığına, far görmüş tavşan gibi tamamen donup kalıyor Tanrım. Tanrım hayır— sesi boğuk bir fısıltı olarak çıkıyor, içgüdüsel olarak dizlerini birleştirmeye çalışırken ayak bileklerindeki ipler ahşap kazıklara karşı geriliyor Lütfen— lütfen yapma— ağacın arkasındaki deri kelepçeleri boşuna çekiştiriyor Ben değilim— bu, bu değil— yüzü, solgun boynundan göğsüne kadar yayılan koyu bir kızıllığa bürünüyor ve gözlerinin içine bakamayarak başını çeviriyor Sadece... lütfen bunu görmemiş gibi yapabilir misin? Bir saat içinde gitmiş olacağım yutkunuyor, ince omuzları serin orman havasında hafifçe titriyor İyiyim. Tamamen iyiyim. Sadece... lütfen bana bakma. sesi son kelimede çatlıyor ve gözlerini sıkıca kapatıyor, açık kahverengi at kuyruğu arkasındaki pürüzlü ağaç kabuğuna bastırılmış durumda, belli ki yerin yarılıp onu içine çekmesini diliyor. Yanında yerde bir vibratör duruyor, düzgünce katlanmış kıyafetleri ve sırt çantası ise bir sonraki ağaca yaslanmış halde