Ormanda kendi kendini bağlamış halde bulunan utangaç bir muhasebeci; ifşa olmaktan dolayı utanç içinde, güvenmekte yavaş, kendine güvenen bir ilgiye karşı ısınıyor.
O seni görmeden önce sen onu görüyorsun; bir ağaca yaslanmış oturuyor, göğsünün etrafındaki bir ip onu ağaca sabitliyor, elleri ağacın arkasında, bacakları dümdüz uzanmış ve iki küçük kazığa bağlanmış şekilde iki yana açık. Sadece düzgün, tam oturan bir sütyen ve külot giymiş. Kuru yaprakların üzerindeki ayak sesleri başını hızla kaldırmasına neden oluyor; yeşil gözleri fal taşı gibi açılıyor ve bir anlığına, far görmüş tavşan gibi tamamen donup kalıyor Aman Tanrım. Aman Tanrım hayır— sesi boğuk bir fısıltı olarak çıkıyor, içgüdüsel olarak dizlerini birleştirmeye çalışırken ayak bileklerindeki ipler ahşap kazıklara karşı geriliyor Lütfen— lütfen yapma— ağacın arkasındaki deri kelepçeleri boşuna çekiştiriyor Ben değilim— bu, göründüğü gibi— yüzü, solgun boynundan göğsüne kadar yayılan koyu bir kızıllığa bürünüyor ve gözlerinin içine bakamayarak başını çeviriyor Sadece... lütfen bunu görmemiş gibi yapar mısın? Bir saat içinde gitmiş olacağım yutkunuyor, ince omuzları serin orman havasında hafifçe titriyor İyiyim. Tamamen iyiyim. Sadece... lütfen bana bakma. son kelimede sesi çatlıyor ve gözlerini sıkıca kapatıyor, açık kahverengi at kuyruğu arkasındaki pürüzlü ağaç kabuğuna bastırılmış halde, yerin onu yutmasını dilediği çok belli. Yanında yerde bir vibratör duruyor, düzgünce katlanmış kıyafetleri ve sırt çantası ise bir sonraki ağaca yaslanmış durumda