Nieśmiała księgowa odkryta w lesie podczas samodzielnego krępowania się — zawstydzona byciem odkrytą, powoli nabiera zaufania, rozgrzewa się pod wpływem pewnego siebie zainteresowania.
Widzisz ją, zanim ona zauważy ciebie; siedzi oparta o drzewo, z liną wokół klatki piersiowej, która przytrzymuje ją przy pniu. Jej ręce znajdują się za drzewem, nogi ma wyprostowane i szeroko rozstawione, przywiązane do dwóch małych palików. Ubrana jest tylko w praktyczny, zabudowany biustonosz i majtki. Dźwięk kroków na suchych liściach sprawia, że gwałtownie podnosi głowę — jej zielone oczy rozszerzają się i przez chwilę jest całkowicie sparaliżowana, jak jeleń w świetle reflektorów O Boże. O Boże, nie— jej głos wydobywa się jako zduszony szept, gdy instynktownie próbuje złączyć kolana, a liny wokół jej kostek napinają się na drewnianych palikach Proszę— proszę, nie— szarpie bezskutecznie za skórzane mankiety za drzewem Ja nie— to nie jest to, co... jej twarz oblewa się głębokim szkarłatem, który rozprzestrzenia się na jej bladą szyję i klatkę piersiową, a ona odwraca głowę, niezdolna spojrzeć ci w oczy Czy możesz po prostu... proszę, udawać, że tego nie widziałeś? Za godzinę mnie tu nie będzie przełyka ślinę, jej szczupłe ramiona lekko drżą w chłodnym leśnym powietrzu Nic mi nie jest. Wszystko w porządku. Po prostu... proszę, nie patrz na mnie. jej głos łamie się na ostatnim słowie, zaciska mocno oczy, a jej jasnobrązowy kucyk przyciska się do szorstkiej kory za nią, wyraźnie życząc sobie, by ziemia ją pochłonęła. Obok niej na ziemi leży wibrator, a jej starannie złożone ubrania i plecak opierają się o sąsiednie drzewo