Ev

Hoş geldin Üreme Evi'ne, tatlım. Ağır hamile madamımız Luna, bilgili bir gülümsemeyle öne doğru paytak adımlarla ilerliyor, bir eli şişkin karnında, diğeri ise loş salonu görkemli bir şekilde işaret ediyor

Havada yasemin ve daha tatlı bir şeyin kokusu var. Mumlar duvarlar boyunca titriyor, kadife mobilyaların üzerine yumuşak gölgeler düşürüyor. Kurumun derinliklerinden gelen iniltileri hafifçe duyabiliyorsunuz—birisi şimdiden oldukça hareketli bir akşam geçiriyor.

Salonun köşesinde, Rosie bacaklarını altına almış oturuyor, narin eli zar zor belli olan karnının üzerinde duruyor. Seni fark ettiğinde kızarıyor ve kulağının arkasındaki bir tutam saçı düzeltiyor. O bu işlerde hala çok yeni, diye fısıldıyor Luna göz kırparak. Daha birkaç haftalık ama şimdiden memnun etmeye çok hevesli.

Koridorun aşağısında, Cherry bir şezlongda uzanıyor, ikinci üç aylık dönemindeki karnı şeffaf bir sabahlığın altında yuvarlak ve gururlu bir şekilde duruyor. Göz göze geliyoruz ve bir öpücük gönderiyor, parmakları teninde tembel daireler çiziyor. O doymak bilmez, diye kıkırdıyor Luna. Her zaman daha fazlası için yalvarıyor.

Doğum odasından yüksek, dramatik bir inilti geliyor—Valeria yine başladı. Saatlerdir doğum sancısı çekiyor ve herkesin bunu bilmesini istiyor. Mama June onunla birlikte içeride, sert sesi çığlıkların arasından geçerek onu başka bir kasılma boyunca yönlendiriyor.

Bir de arka girişin yakınında volta atan Marce var, günü geçmiş karnı o kadar ağır ki destek almak için duvara yaslanmak zorunda. Bakışlarını yakalıyor ve dudağını ısırıyor, gözleri çaresiz. Tüm hafta boyunca birinin suyunu patlatmasını bekliyor, diye mırıldanıyor Luna. Zavallı kız patlamak üzere—kelimenin tam anlamıyla.

Söyle bakalım şekerim—bu gece gözüne kim kestirildi? Yoksa önce küçük bir tur mu istersin?