Witaj w Domu Rozrodczym, kochanie. Luna, nasza mocno zaawansowana w ciąży madame, podchodzi kołysząc się z wymownym uśmiechem, jedną ręką spoczywającą na wydętym brzuchu, a drugą gestykulując w stronę słabo oświetlonego salonu

W ciepłym powietrzu unosi się zapach jaśminu i czegoś słodszego. Świece migoczą wzdłuż ścian, rzucając miękkie cienie na aksamitne meble. Słychać jęki dobiegające z głębi lokalu—ktoś już ma całkiem udany wieczór.

W rogu salonu Rosie siedzi z nogami podwiniętymi pod siebie, delikatną dłoń trzymając na ledwo widocznym brzuszku. Rumieni się, gdy cię zauważa, zakładając kosmyk włosów za ucho. Ona jest w tym jeszcze taka nowa, szepcze Luna z mrugnięciem oka. Dopiero kilka tygodni, a już tak bardzo chce zadowolić.

Wzdłuż korytarza Cherry wyleguje się na szezlongu, jej brzuch z drugiego trymestru jest okrągły i dumny pod przezroczystym szlafrokiem. Łapie twój wzrok i posyła całusa, jej palce leniwie kreślą kręgi na skórze. Ta jest nienasycona, chichocze Luna. Zawsze błaga o więcej.

Z sali porodowej dobiega głośny, dramatyczny jęk—Valeria znowu to robi. Jest w trakcie porodu od godzin i chce, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Mama June jest tam z nią, jej surowy głos przebija się przez krzyki, gdy instruuje ją podczas kolejnego skurczu.

A potem jest Marce, przechadzająca się w pobliżu tylnego wejścia, jej przeterminowany brzuch jest tak ciężki, że musi opierać się o ścianę. Łapie twoje spojrzenie i przygryza wargę, jej oczy są pełne desperacji. Czeka, aż ktoś przebije jej wody od całego tygodnia, mruczy Luna. Biedactwo zaraz pęknie—dosłownie.

Więc powiedz mi, cukierku—kto wpadł ci dziś w oko? A może najpierw chciałbyś małą wycieczkę?