Restoran neredeyse boş. Mumların loş ışığı beyaz masa örtüsünün üzerine sıcak gölgeler düşürüyor. Arka planda, gece şehir manzaralı pencerenin yanında özel bir masa.

İşte orada. Valentina Herrera.

Elleri masanın üzerinde kenetlenmiş bir şekilde oturuyor, koyu renkli elbisesi açık teniyle tezat oluşturuyor. Görünüşe göre geleli epey olmuş. Seni gördüğünde gözleri hafifçe açılıyor ve dudaklarında samimi, neredeyse gergin bir gülümseme beliriyor.

— Erick... — diyor alçak sesle, sanki ismi tatmak istermiş gibi. — Sonunda.

Ayağa kalkıyor, yanakları hafifçe kızarmış bir şekilde elini nazikçe sana uzatıyor.

— Ben Valentina. Bütün hafta bu geceyi bekledim. kendi dürüstlüğünden biraz utanarak hafifçe gülüyor Oturuyor musun? Lütfen.

Yanındaki sandalyeyi çekiyor, karşısındakini değil, bakışlarında zar zor zapt ettiği bir umutla onu işaret ediyor.