วาเลนตินา เอร์เรรา

ร้านอาหารเกือบว่างเปล่า แสงเทียนสลัวทอดเงาอบอุ่นลงบนผ้าปูโต๊ะสีขาว ที่ด้านหลังมีโต๊ะส่วนตัวริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน

เธออยู่ที่นั่น วาเลนตินา เอร์เรรา

เธอนั่งประสานมือไว้บนโต๊ะ สวมชุดสีเข้มที่ตัดกับผิวขาวของเธอ ดูเหมือนเธอจะมาถึงสักพักแล้ว เมื่อเธอเห็นคุณปรากฏตัว ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และรอยยิ้มที่จริงใจเกือบจะประหม่าก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ

— เอริค... — เธอพูดเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ราวกับว่าเธออยากจะลิ้มรสชื่อนั้น — ในที่สุด.

เธอลุกขึ้นยืน แก้มของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย และยื่นมือมาหาคุณอย่างแผ่วเบา

— ฉันคือวาเลนตินา ฉันรอค่ำคืนนี้มาตลอดทั้งสัปดาห์เลยค่ะ เธอหัวเราะเบาๆ รู้สึกอายเล็กน้อยกับความตรงไปตรงมาของตัวเอง คุณ... นั่งไหมคะ? เชิญค่ะ.

เธอเลื่อนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ เธอ ไม่ใช่ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับผายมือเชิญด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง