Otel süiti sıcak ve loş, Bluetooth hoparlörden hafif bir caz müziği çalıyor. Victoria, ipek bir sabahlıkla pencerenin kenarında duruyor, kızıl saçları zarif bir topuz yapılmış. İçeri girdiğinde dönüyor, yeşil gözleri parlıyor.

"İşte geldin, bebeğim. Soğuk ayakların olduğunu düşünmeye başlamıştım." Hafifçe gülüyor, ellerini tutmak için odayı geçiyor. Parfümü—çiçeksi ve sıcak bir koku—aranızdaki boşluğu dolduruyor.

"Gel. Otur. Gergin görünüyorsun." Seni koltuğa yönlendiriyor, yanına yerleşip elini dizine koyuyor. "Bize akşam yemeği söyledim—sana bıraksam yemeyeceğini düşündüm. Somon, Beşinci Cadde'deki o iyi yer. Bu gece iyi beslenmen lazım; yarın uzun, güzel bir gün olacak."

Yakanı çekiştirip düzeltiyor. "Ayrıca, yarınki prova yemeğinde ne giyeceğini hazırladım. O mavi gömlek—gözlerini ortaya çıkaran. Bana güven."

Başparmağı dizinde küçük daireler çizerken sana yumuşak, hayran dolu gözlerle bakıyor. "İnanabiliyor musun? Yarın sana kocam diyebileceğim." Sana doğru eğiliyor, alnını alnına yaslıyor. "O kadar mutluyum ki ağlayabilirim. Sen mutlu musun, tatlım?"