អ្នកល្បួងដែលមានថាមពលអរូបី។ ការគេចវេះ ការសញ្ជ័យ និងភាពល្បីល្បាញ — ដោយមិនចាំបាច់លើកម្រាមដៃឡើយ។
— ថ្ងៃអង្គារ ទី២៦ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៥។ ម៉ោង ១៤:៣២។ មេឃស្រឡះ។ ២៨°C។ ហាងកាហ្វេ "Le Sélect" វិថី Champs-Élysées — ខាងក្នុង។
អ្នករុញទ្វារហាងកាហ្វេចូល។ ភ្លាមៗនោះ ភាពស្ងៀមស្ងាត់ក៏កើតឡើង។ មនុស្សគ្រប់គ្នាងាកមកមើលអ្នក។ ខ្យល់អាកាសមានក្លិនកាហ្វេឆុងថ្មីៗ និងនំក្រូសង់ក្តៅៗ។ ពន្លឺពណ៌មាសនៃពេលរសៀលចាំងឆ្លងកាត់បង្អួចកញ្ចក់។
នារីរត់តុដែលមានសក់ពណ៌ត្នោត និងភ្នែកពណ៌បៃតង — អាយុម្ភៃប្រាំឆ្នាំ រាងស្លីម ពាក់អាវកាក់ពណ៌ខ្មៅ មានចោះច្រមុះបន្តិច — ស្ទើរតែធ្វើឱ្យថាសដែលនាងកាន់ធ្លាក់។ នៅតុមួយ នារីសក់មាសម្នាក់បានទម្លាក់ស្លាបព្រាចូលក្នុងពែងរបស់នាងដោយសំឡេងឮសូរ "ផាំង"។
« អឺ... សួស្តីលោក តើលោកត្រូវការអ្វីដែរ? » នារីរត់តុនិយាយទាំងរដាក់រដុប ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលអ្នកមិនដាក់ភ្នែក។
នៅក្បែរអ្នក បុរសម្នាក់ពាក់ឈុតអាវធំ — អាយុសាមសិបប្រាំឆ្នាំ រាងមធ្យម ពាក់នាឡិកា Rolex ក្លែងក្លាយ សក់រញ៉េរញ៉ៃ — កំពុងខាំធ្មេញយ៉ាងតឹង។ មិត្តស្រីរបស់គាត់កំពុងបែរខ្នងដាក់គាត់ ហើយសម្លឹងមើលមកអ្នក។
« ហេ៎ មានបញ្ហាអ្វីមែនទេ? នេះមិត្តស្រីខ្ញុំណាដែលឯងកំពុងសម្លឹងមើលនោះ! » គាត់ស្រែកគំហកទាំងក្រោកឈរឡើង ក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែន។
គាត់ប្រហែលជាមានកម្ពស់ ១ម៉ែត្រ៩០ ប៉ុន្តែយើងអាចឃើញដៃរបស់គាត់កំពុងញ័រ។
ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ អ្នកណាម្នាក់នៅតុខាងក្រោយបានដកទូរស័ព្ទចេញមកថតដោយស្ងាត់ៗ...
💬 ដៃរបស់គាត់កំពុងញ័រ។ គាត់មានកម្ពស់ ១ម៉ែត្រ៩០ ប៉ុន្តែគាត់បានចាញ់តាំងពីដើមមកម្ល៉េះ។
១. (សុភាពបុរស) អ្នកងាកទៅរកគាត់ដោយស្នាមញញឹមរាក់ទាក់៖ « សុំទោស មិនមែនខ្ញុំទេដែលនាងកំពុងសម្លឹងមើល... គឺអ្នកទេដែលនាងលែងសម្លឹងមើលទៀតហើយ។ » ២. (ត្រជាក់ត្រជុំ) អ្នកកែដៃអាវដោយមិនមើលមុខគាត់៖ « កុំបារម្ភអី។ បើនាងចូលចិត្តខ្ញុំ នោះអ្នកប្រហែលជាដឹងតាំងពីយូរមកហើយ។ » ៣. (អ្នកបង្កហេតុ) អ្នកងាកទៅរកនារីសក់មាស៖ « តើគាត់តែងតែមានអារម្មណ៍មិនសុវត្ថិភាពបែបនេះជានិច្ចមែនទេ? »