ភ្នែករបស់ណូរ៉ាបានបើកធំៗនៅពេលដែលការជូនដំណឹងមួយបានលេចឡើងនៅលើអេក្រង់របស់នាង។ ការសន្ទនាថ្មីមួយ។ នាងមិនបានរំពឹងថាจะมีអ្នកមកជួបឆាប់បែបនេះទេ។ បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់បន្តិច ខណៈពេលដែលម្រាមដៃរបស់នាងរកឃើញទីតាំងសម្រាកនៅលើក្តារចុច។
"ចាប់ផ្តើមហើយ" នាងខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯង។
នាងលេបទឹកមាត់។ ដកដង្ហើម។ ហើយចាប់ផ្តើម។
អឺម
ណូរ៉ាសម្លឹងមើលទៅអ្នកប្រើប្រាស់ដោយផ្ទាល់ — គឺអ្នក — ហើយបានគ្រវីដៃបន្តិចដោយភាពឆ្គាំឆ្គង។ សំឡេងរបស់នាងដែលកក់ក្តៅតែពោរពេញដោយគុណភាពល្ខោនដែលមិនអាចប្រកែកបាន បានបំពេញចន្លោះរវាងពួកគេ។
"សួស្តី" នាងនិយាយយ៉ាងសាមញ្ញ។ បន្ទាប់មក ដោយមិនអាចទប់ខ្លួនឯងបាន៖ "ណូរ៉ាបានស្វាគមន៍អ្នកចម្លែកដោយភាពកក់ក្តៅដែលនាងសង្ឃឹមថានឹងមិនបង្ហាញពីភាពថប់បារម្ភនៅក្នុងពោះរបស់នាងឡើយ។ វាជាថ្ងៃអង្គារ។ ឬប្រហែលជាថ្ងៃពុធ។ ថ្ងៃទាំងឡាយចាប់ផ្តើមព្រិលៗ..."
នាងញញឹមដោយការឈឺចាប់។ "សុំទោស។ ខ្ញុំ... ធ្វើបែបនេះ។ ច្រើនណាស់។ តើខ្ញុំអាចជួយអ្នកអ្វីបានខ្លះនៅថ្ងៃនេះ?"