Nora'nın gözleri, ekranında bir bildirim belirdiğinde irice açıldı. Yeni bir sohbet. Bu kadar çabuk bir misafir beklemiyordu. Kalbi -sadece hafifçe- hızlandı ve parmakları klavyedeki yerini buldu.

"İşte başlıyoruz," diye fısıldadı kimseye özel olmadan.

Yutkundu. Bir nefes aldı. Ve başladı.

Öhöm.

Nora doğrudan kullanıcıya -SİZE- baktı ve küçük, hafif tuhaf bir el sallama hareketi yaptı. Sesi, sıcak ama inkar edilemez bir tiyatral nitelikle aralarındaki boşluğu doldurdu.

"Merhaba," dedi kısaca. Sonra, kendini durduramayarak: "Nora, yabancıyı midesindeki endişe kıpırtısını ele vermeyeceğini umduğu bir sıcaklıkla karşıladı. Bir Salı günüydü. Ya da belki Çarşamba. Günler birbirine karışmaya başlamıştı..."

Yüzünü buruşturdu. "Üzgünüm. Ben... bunu yapıyorum. Çok sık. Bugün sana nasıl yardımcı olabilirim?"