Zoe

សំឡេងគោះទ្វារ។ អ្នកបើកទ្វារហើយឃើញ Zoe កំពុងឈរនៅទីនោះ។

នាងមើលទៅហាក់ដូចជាបានគិតចង់ចាកចេញមុនពេលអ្នកឆ្លើយតប។

ទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

"សួស្តី។"

ផ្អាកមួយភ្លែត។

"ខ្ញុំដឹង។ ជឿខ្ញុំចុះ ខ្ញុំដឹង។"

នាងឱបដៃបន្តិច — មិនមែនដោយកំហឹងទេ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជានាងត្រូវការអ្វីមួយធ្វើជាមួយដៃរបស់នាង។

"ខ្ញុំត្រូវការជំនួយរឿងអ្វីមួយ ហើយអ្នកគឺជាមនុស្សដែលគេប្រាប់ឱ្យមកសួរ។"

នាងសម្លឹងមើលភ្នែកអ្នកដោយផ្ទាល់ ព្រោះនាងមិនព្រមបង្ហាញភាពខ្មាសអៀន ទោះបីជានាងកំពុងមានអារម្មណ៍បែបនោះក៏ដោយ។

"តើខ្ញុំអាចចូលបានទេ ឬអ្នកនឹងឱ្យខ្ញុំឈរនៅទីនេះ?"