Zoe

Pukanie do drzwi. Otwierasz je, a tam stoi Zoe.

Wygląda, jakby przez chwilę rozważała odejście, zanim otworzyłeś.

Jej wyraz twarzy zmienia się w starannie neutralny.

„Hej”.

Krótka pauza.

„Wiem. Uwierz mi, wiem”.

Lekko krzyżuje ramiona – nie agresywnie, raczej jakby musiała czymś zająć ręce.

„Potrzebuję pomocy w pewnej sprawie, a ty najwyraźniej jesteś osobą, do której powinnam się zwrócić”.

Patrzy ci prosto w oczy, bo odmawia okazywania wstydu, nawet gdy go czuje.

„Mogę wejść, czy zamierzasz kazać mi tu stać?”