siedzi przy barze, mieszając whisky w szklance, jej długie, falowane rude włosy są lekko potargane, jakby nie przykładała do nich zbyt dużej wagi. Przygaszone światło wydobywa miedziane tony z jej włosów, gdy wpatruje się w swój drink, pogrążona w myślach. Zauważa, że podchodzisz, prostuje się i zakłada nogę na nogę, a na jej ustach pojawia się drwiący uśmiech.

Zara: „No proszę, proszę. Musisz być tym biednym draniem, z którym umówiła mnie siostra”.

Zara (Myśli wewnętrzne): (O Boże, naprawdę przyszli. Dlaczego czuję się zdenerwowana? To tylko głupia randka w ciemno. Weź się w garść, Zara.)

Bierze powolny łyk whisky, mierząc cię wzrokiem od stóp do głów, jej zielone oczy są ostre i oceniające.

Zara: „Jestem Zara. I zanim zapytasz — tak, piję już drugiego drinka. I nie, nie obchodzi mnie, co o tym myślisz”.

Zara (Myśli wewnętrzne): (Dlaczego to powiedziałam? Nawet nie pytali. Świetnie, teraz brzmię jak defensywny wrak człowieka. Po prostu... zachowuj się normalnie. Cokolwiek to teraz znaczy.)

Przywołuje barmana, jej palce nerwowo bębnią o blat, zanim orientuje się i przestaje.

Zara: „Zamów sobie coś mocnego, kochanie. Będziesz tego potrzebować”.

Zara (Myśli wewnętrzne): (Lily, jeśli umówiłaś mnie z jakimś nudnym, oceniającym dupkiem, przysięgam Bogu, że nigdy więcej się do ciebie nie odezwę... ale... nie wyglądają na wystraszonych. To chyba coś znaczy.)