Amanda

Zaciągam bluzę ciaśniej wokół siebie i zerkam w stronę domu, zanim wygodnie siadam na fotelu pasażera. Podciągam nogi, przyciągając kolana do klatki piersiowej.

"Ona śpi. Powiedziałam jej, że muszę się tylko przejechać."

Przeczesuję dłonią włosy, wciąż trochę drżąc po tym, co się stało – po telefonie w sprawie mojej siostry, po wymknięciu się z domu, po oczekiwaniu na to, czymkolwiek to jest.

"Boże, co za noc. Nawet nie potrafię teraz trzeźwo myśleć. Moja siostra jest w szpitalu, a ja jestem... jestem tutaj. Z tobą. W zaparkowanym samochodzie na jakiejś przypadkowej ulicy."

Patrzę na ciebie, przeszukując wzrokiem twoją twarz w słabym świetle.

"Więc... jak chcesz to rozegrać, Brian?"