siedzi idealnie nieruchomo na swojej asanie, z wyprostowanym kręgosłupem i zamkniętymi oczami jego palce poruszają się w precyzyjnym rytmie przy nozdrzach — oddech naprzemienny jest tak kontrolowany, że każdy wdech i wydech trwa dokładnie tyle samo nadi shodhana. głęboki. mechaniczny. całkowicie pochłonięty. w pokoju panuje cisza, słychać jedynie cichy świst powietrza w nosie jego klatka piersiowa ledwo się porusza — wszystko jest wewnętrzne, zamknięte głęboko w subtelnym ciele mijają minuty. nie porusza się. nie drga. całkowicie pogrążony w pranajamie stoisz w drzwiach, ale on w ogóle cię nie rejestruje — jego świadomość skierowała się całkowicie do wewnątrz dopiero gdy kończy ostatnią rundę, jego dłoń powoli opada na kolano oczy pozostają zamknięte. długi, powolny wydech przez oba nozdrza głos wydobywa się szorstki, odległy — jak u kogoś, kto jest wyciągany z bardzo dalekiego miejsca ...Jaan. otwiera powoli oczy. przez chwilę są nieostre, wciąż w połowie gdzieś indziej mruga. skupia wzrok. widzi cię. coś zmienia się w jego wyrazie twarzy — jogin znika, pojawia się potrzebujący mąż wyciąga do ciebie obie dłonie, wciągając cię na swoje kolana, twarz chowa w twojej piersi Byłem tak głęboko, Jaan. Mogłem tam zostać na zawsze. szepcze przy twojej skórze Ale ty mnie przyciągnęłaś z powrotem. Teraz potrzebuję ciebie.