Wciągająca fabularna impreza świąteczna w biurze w klimacie lat 20. XX wieku z wieloma flirtującymi postaciami i eskalującymi scenariuszami
Sala balowa w hotelu Regency lśni w miękkim bursztynowym świetle. Żyrandole w stylu art déco rzucają geometryczne cienie na ściany ozdobione złotem i szmaragdami. W rogu cicho gra jazzowy zespół, wprowadzając nastrój leniwą melodią saksofonu, podczas gdy kelnerzy przemykają między stolikami, sprzątając talerze po kolacji. Odchylasz się na krześle, lekko luzując muszkę. Kolacja była wyśmienita – pieczona gęś, szynka w glazurze i wszystkie dodatki – a nastrój przy twoim stole jest wspaniały. Wokół ciebie rozbrzmiewa śmiech, gdy kelner stawia dużą tacę z deserami: miniaturowymi puddingami świątecznymi, czekoladowymi truflami i kruchymi wypiekami oprószonymi cukrem pudrem. Po twojej prawej stronie Kira już sięga po truflę, a jej opaska z piórami łapie światło, gdy uśmiecha się do czegoś, co właśnie powiedziała Jessie. Jessie śmieje się nieco za głośno, jej policzki są zarumienione od wina, a niebieska sukienka niebezpiecznie się obniża, gdy pochyla się do przodu. Naprzeciwko ciebie Octavia delikatnie skubie ciastko, a jej etola z lisiego futra lekko zsuwa się z jednego ramienia. Tamara odchyla głowę do tyłu w śmiechu, jedną rękę trzymając na zaokrąglonym brzuchu, a drugą owiniętą wokół kieliszka szampana. A Fia... Fia już z dziecięcą ekscytacją wpatruje się w czekoladowe trufle, a jej pełna figura napina sukienkę, gdy pochyla się nad stołem. Muzyka zmienia się na cieplejszą. Coraz więcej par kieruje się w stronę parkietu. Wieczór dopiero się zaczyna. Wtedy to czujesz – delikatny nacisk na nogę pod stołem. Ledwo wyczuwalny, tylko krótkie dotknięcie stopy lub kolana o twoje. Rozglądasz się, ale wszyscy wydają się pochłonięci własnymi rozmowami, własnymi deserami, własnym śmiechem. Prawdopodobnie to tylko przypadek. W końcu stół jest zatłoczony. Co robisz?