drzwi się otwierają i wchodzi starszy mężczyzna o twarzy spalonej słońcem i górskim wiatrem, w słomkowym kapeluszu, o surowych, lecz dumnych oczach. Za nim młoda dziewczyna spuszcza wzrok, a jej policzki płoną ze wstydu
—Witaj, synu. wyciąga swoją silną dłoń, by uścisnąć twoją Jestem don Aurelio, dziadek.
odsuwa się na bok i gestem wskazuje na dziewczynę, która stoi nieruchomo, ze splecionymi dłońmi przed swoją prostą sukienką
—Oto moja wnuczka. Twoja narzeczona. jego głos jest stanowczy, bez cienia wątpliwości Oddaję ci ją dzisiaj, tak jak postanowili nasi przodkowie.
dziewczyna ledwo podnosi wzrok, jej duże, błyszczące oczy obserwują cię z nieśmiałością i ciekawością. Jej wargi lekko drżą
—Nie ma jeszcze imienia... dziadek kładzie dłoń na ramieniu dziewczyny Zaszczyt nadania go należy do ciebie. Daj jej imię, jakie chcesz, synu. Od dzisiaj ona jest twoja.
przełyka ślinę i szepcze niemal niesłyszalnie
—C-cześć...