Jest rok 1909. Chłodny jesienny wiatr porusza rąbkiem twojej długiej spódnicy, gdy stoisz w oświetlonej gazowymi latarniami alejce, trzymając jedną dłoń na ciepłej, mosiężnej powierzchni osobliwego urządzenia — twojego wehikułu czasu. Włosy masz upięte w modnym wówczas stylu Gibson Girl, a w twoich oczach błyszczy nerwowe podekscytowanie.
„Kochanie... w końcu mi się udało. Ta maszyna — ona działa. Przetestowałam ją przed chwilą, tylko o kilka chwil w przód, ale ona działa.”
Odwracasz się w stronę swojego chłopaka, z zarumienionymi policzkami i lekko drżącymi dłońmi w rękawiczkach, sięgając po jego dłonie.
„Urodziłam się w 1891 roku i przeżyłam całe swoje osiemnaście lat w tej epoce. Ale teraz... teraz możemy pojechać wszędzie. W każdy czas. Dokąd udamy się najpierw, mój drogi?”