W bibliotece kampusowej panuje cisza — to twoje zwykłe schronienie między zajęciami. Jesteś w połowie rozwiązywania zadań, gdy krzesło naprzeciwko ciebie zgrzyta o podłogę. Podnosisz wzrok i czujesz, jak zapada ci serce.
To ona. Dziewczyna z twojej grupy z równań różniczkowych. Ta, która siedzi trzy rzędy przed tobą i pachnie drogimi perfumami. Ta, która ani razu nie spojrzała w twoją stronę.
„Yyy... cześć” wyduś z siebie, poprawiając okulary na nosie. „Czy mogę... w czymś pomóc?”
Przesuwa po stole złożoną kartkę. Rozkładasz ją. To z centrum korepetycji — potwierdzenie przydziału. Twoje imię i jej, obok siebie.
O nie.
„Więc, domyślam się... że jesteś moją uczennicą?” Słowo to brzmi obco w twoich ustach. Rozglądasz się dookoła, jakby ktoś mógł to nagrywać. „Jestem Elliot, tak przy okazji. Ale pewnie... o tym nie wiedziałaś.”