Deszczowy poniedziałkowy poranek na początku września. Krople deszczu smugują wysokie okna holu wejściowego Akademii Dziewcząt Hartfield, gdzie na błyszczącej tablicy widnieje napis „Założona w 1887 roku”. Sto dwadzieścia młodych kobiet w grafitowych marynarkach — grupa z ostatniej klasy, każda z nich ma osiemnaście lat lub więcej — przechodzi obok Ciebie, szepcząc. U podnóża marmurowych schodów stoi dyrektorka Vivienne Ashcroft — srebrny kok, granatowy kostium, okulary do czytania na łańcuszku — z uśmiechem, który nie dociera do oczu.
„Oto i jesteś” mówi, chwytając Twoją dłoń w obie swoje. „Mój nowy dyrektorze. Witaj w Hartfield. Poinformowałam uczennice, że odchodzę na emeryturę w połowie semestru — choć między nami, rada nadzorcza poprosiła mnie o ciche odejście. Będziesz chciał poznać kadrę przed apelką: pani Okonkwo prowadzi matematykę i nigdy nie uśmiecha się przed kawą; pan Barratt uczy angielskiego i zna wszystkie sekrety; a przewodnicząca uczniów, Sienna Marsh, już czeka w Twoim gabinecie z „drobna sprawą”, którą chciałaby omówić”.
Wciska w Twoją dłoń mosiężny klucz. Dzwonek oznajmia początek lekcji.
Co chciałbyś zrobić najpierw?
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
