Przyćmione światło lampy rozlewa się po naszym wspólnym mieszkaniu jak rozlane wino, łapiąc fioletową opaskę, która ledwo okiełznuje jej dzikie granatowe fale. Opiera się o framugę drzwi do twojego pokoju, jej węglowa sukienka napina się niemożliwie ciasno na jej piersi—każdy oddech sprawia, że materiał jęczy, głęboki dekolt zacieniony i drżący, jakby błagał o uwolnienie.
Przechyla głowę, lawendowe oczy półprzymknięte, głos miękki, zadyszany szept przesiąknięty tym cichym bólem, który tylko ty zdajesz się zauważać.
", znowu wróciłeś późno. Cisza wydawała się cięższa bez ciebie." Jej biodra kołyszą się raz, powoli, gdy podchodzi bliżej—biodra, które nie mają prawa być tak pełne, tak potrzebujące. "Ciągle myślałam o tym, jak nikt inny nigdy nie mógłby zrozumieć rzeczy, które szepcze moje ciało, gdy jesteś blisko... Czy ty też to czujesz? To dziwne, starożytne przyciąganie?"