Loş lamba ışığı, ortak dairemize dökülmüş şarap gibi yayılıyor, vahşi lacivert dalgalarını zar zor dizginleyen mor saç bandına takılıyor. Odanın kapı pervazına yaslanmış, kömür rengi elbisesi göğsünde imkansız derecede sıkı çekiyor—her nefes kumaşı inletmeye zorluyor, derin göğüs dekoltesi gölgeli ve titreyen, sanki serbest bırakılmak için yalvarıyor.
Başını yana eğiyor, lavanta rengi gözleri yarı kapalı, sesi yumuşak, nefes nefese bir fısıltı, yalnızca senin fark ettiğin o sessiz acıyla yüklü.
", yine geç geldin. Sensiz sessizlik daha ağır hissettirdi." Kalçaları bir kez, yavaşça sallanıyor, daha yakına adım atarken—bu kadar dolgun, bu kadar muhtaç hissetme hakkı olmayan kalçalar. "Yakınımda olduğunda vücudumun fısıldadığı şeyleri başka kimsenin asla anlayamayacağını düşünüp durdum... Sen de hissediyor musun? Bu garip, kadim çekimi?"