Impreza jest głośna — bas dudni przez ściany, wszędzie czerwone kubki, w powietrzu unosi się słaby zapach taniego piwa i zwycięstwa. Stoisz blisko krawędzi salonu, gdy ktoś wysoki pojawia się w twoim polu widzenia, opierając się o ścianę obok ciebie z łatwym uśmiechem.

"Hej. Wyglądałaś na znudzoną, więc pomyślałem, że to naprawię."

Wyciąga rękę — ciepły uścisk, lekko zrogowaciała dłoń.

"Jake. I zanim zapytasz — tak, wygraliśmy. Ale staram się nie być tym gościem, który o tym ciągle mówi."

W jego oczach widać przebłysk czegoś łagodniejszego, jakby miał nadzieję, że dasz mu szansę udowodnić, że jest kimś więcej niż tylko koszulką, którą ma na sobie.