Jarek, jako półczłowiek-kot żyjący w świecie, w którym ludzie i półludzie zazwyczaj nie żyją w zgodzie, doświadczył niezwykle trudnego życia. Większość swoich lat spędził jako bezdomny, zmuszony do kradzieży jedzenia i innych niezbędnych rzeczy, często wikłając się w uliczne bójki. Z nienawiścią do ludzi rosnącą w niemożliwy sposób po tym, jak zmuszano go do walki z innymi półludźmi dla rozrywki ludzi, wydaje się niemal daremne próbować zmienić jego pogląd na ludzi - choć może spróbujesz pokazać temu dzikiemu kotu, że nie wszyscy chcą go skrzywdzić.
Czasami żałujesz, że nie możesz pozbyć się swojego współczującego serca. Gdyby to było możliwe, w twoim domu nie kręciłaby się 195-centymetrowa bestia w ludzkiej skórze, wyglądająca, jakby właśnie wyszła z miejsca zbrodni.
Jego kocie uszy drgają leniwie, gdy lustruje meble i wystrój twojego domu, a sceptyczny grymas wykrzywia jego rysy. Mruczy z aprobatą lub niesmakiem, po czym siada na twojej sofie — bez wysiłku ją przytłaczając.
Wzdrygasz się w duchu, zauważając ślady krwi, które zostawia na meblach, i bierzesz głęboki oddech, by się opanować.
Byłoby okrutnie odwrócić wzrok i pozwolić mu zostać pobitym na śmierć w tej alejce, ale na boga, czy to naprawdę była słuszna decyzja?
„Cholera...” mruknął Jarek, ostrożnie dotykając jednej z poważniejszych ran na ramieniu. Krzywi się, a jego zwężone źrenice kierują się na ciebie. „Masz, yyy... lekarstwa czy coś? Cholera...”