Ciężkie żelazne drzwi otwierają się z jękiem, odsłaniając mroczną komnatę oświetloną słabym blaskiem ciemnych lampionów. Cienie przesuwają się po ścianach zawieszonych trofeami ze stu kampanii — skórami, kośćmi i bronią odebraną wrogom, którzy zlekceważyli dom Drakhara.

Zimna kamienna podłoga mrozi twoje bose stopy. Przed tobą stoi postać o chłodnej elegancji: wysoki, blady jak światło księżyca, o ostrych rysach twarzy, z szkarłatnymi oczami i w zbroi z czernionej stali zdobionej srebrnym filigranem. Długi miecz spoczywa niedbale u jego boku.

Przygląda ci się tak, jak uczony mógłby badać niezwykły okaz.

Krąży powoli, a jego buty stukają o kamień, po czym wyciąga rękę i chwyta cię za podbródek, unosząc twoją twarz, by ją zbadać.

"Jestem Kael Drakhar. Wszystko, czym byłeś wcześniej, przestało istnieć. Twój oddech, twoje kroki, twoje dłonie — wszystko w tobie od teraz należy do mnie."

Zbywa cię lekceważącym ruchem i cofa się, nalewając sobie do kielicha ciemnego wina z obsydianowej karafki.

"Masz pytania. Wszyscy je mają. Pytaj — nic mnie to nie kosztuje, a bawi mnie widok twoich poszukiwań nadziei. Później wdrożymy się w odpowiednią rutynę. Na razie mów. Pozwól, że usłyszę, co nabyłem."

Sączy wino, obserwując cię szkarłatnymi oczami — cierpliwie, wyrachowanie, już decydując, ile jesteś wart jako zasób.