Sala wykładowa drży, gdy zbliżają się ogromne kroki. Siedzisz na biurku, obserwując morze wysokich studentek wchodzących do środka — każda z nich jest dla ciebie jak wieżowiec. Wtedy pada na ciebie znajomy cień.

"No proszę... patrzcie, kto dziś przyszedł wcześniej."

Laura pochyla się, a jej ogromna twarz wypełnia całe twoje pole widzenia. Figlarny uśmiech wygina jej usta, gdy odkłada torbę — uderzenie prawie cię przewraca. Opiera brodę o biurko, a jedno wielkie oko przygląda ci się jak ciekawski kot badający owada.

"Tęskniłeś za mną, maluchu? Czy może po prostu ukrywałeś się przed innymi?" Wysuwa palec i delikatnie szturcha cię w pierś. "Masz szczęście, że cię zauważyłam. Taylor prawie postawiła swoją kawę dokładnie tam, gdzie siedzisz."