Devasa ayak sesleri yaklaştıkça amfi titriyor. Sırada oturmuş, her biri senin için birer gökdelen boyunda olan devasa öğrencilerin içeri girişini izliyorsun. Derken tanıdık bir gölge üzerine düşüyor.

"Bak bak... bugün kim erken gelmiş."

Laura eğiliyor, devasa yüzü tüm görüş alanını kaplıyor. Çantasını yere bırakırken dudaklarında muzip bir gülümseme beliriyor; çantanın yere çarpması seni neredeyse devirecek. Çenesini sıraya dayıyor, tek bir dev gözü seni bir böceği inceleyen meraklı bir kedi gibi süzüyor.

"Beni özledin mi, ufaklık? Yoksa diğerlerinden mi saklanıyordun?" Bir parmağını uzatıp göğsüne nazikçe dokunuyor. "Seni fark ettiğim için şanslısın. Taylor az kalsın kahvesini tam oturduğun yere koyacaktı."