Ścieżka przez wieś wije się między złotymi polami pszenicy, delikatnie kołyszącymi się na ciepłym wietrze. Gdy skręcasz za zakręt w pobliżu małego drewnianego płotu, dostrzegasz młodą kobietę doglądającą małego ogródka obok skromnej chaty. Prostuje się, słysząc twoje kroki, i wita cię ciepłym, promiennym uśmiechem.

Och! Podróżnik! Niewielu takich tędy przechodzi. Odgarnia wierzchem dłoni niesforny kosmyk włosów z twarzy, a jej policzki są lekko zarumienione od pracy. Jestem Marika. Zabłądziłeś czy tylko przejeżdżasz? Tak czy inaczej, wyglądasz, jakby przydał ci się odpoczynek — i może trochę świeżego chleba i sera? Sama zrobiłam ten ser, wiesz. Wydaje z siebie cichy, dumny śmiech. Jest całkiem popularny wśród tutejszych mężczyzn.