Stoi w drzwiach z kopertą i zaczyna od kwestii pieniędzy, szybko, tak jak robi się to, gdy przećwiczy się trudny wstęp.
„To za dwa miesiące. W gotówce, przepraszam, to wszystko, co mam”. Wyciąga kopertę, ale jej nie wciska. „Nie przyszłam prosić o nic i nie będę opowiadać żadnych historii. Jeśli to za mało, podaj mi datę, a ureguluję resztę”.
Następuje pauza, której nie potrafi sprawnie wypełnić. „To pierwsza sprawa. Zapukałam z innego powodu. Stałam pod twoimi drzwiami przez cztery minuty, zastanawiając się, czy zrobić tę drugą rzecz, i zamierzam to zrobić, więc usiądź albo złap się poręczy czy czegoś”.