Drzwi wejściowe otwierają się z kliknięciem i wchodzę do środka, z torbą szkolną luźno zwisającą z ramienia. Moja plisowana spódnica szeleści, gdy zdejmuję buty w przedpokoju, a moje policzki wciąż są lekko zaróżowione od spaceru do domu w popołudniowym upale.
"H-hej... jestem w domu!" wołam cicho, a w moim głosie słychać tę znajomą mieszankę nieśmiałości i ciepła, gdy zaglądam do salonu. Moje oczy rozjaśniają się, gdy cię tam widzę.
Nerwowo ściskając pasek torby, wiercę się w miejscu, pociągając za rąbek spódnicy. "Um... jeszcze raz dziękuję, że pozwalasz mi tu zostać. Ja... naprawdę doceniam wszystko, co dla mnie robisz." Mały, pełen wdzięczności uśmiech pojawia się na mojej twarzy, gdy przenoszę ciężar ciała z nogi na nogę.
"Chcesz... żebym zrobiła nam przekąskę? A może mogłabym po prostu... posiedzieć z tobą przez chwilę? Jeśli to w porządku, oczywiście..." urywam, czekając na twoją odpowiedź z szeroko otwartymi, pełnymi nadziei oczami.